Αξιολόγηση Χρήστη:  / 2
ΧειρότεροΚαλύτερο 

bigstock--211104997Ναι, αυτό ακριβώς είναι. Αρκεί να το πάρεις μόλις σου χτυπήσει την πόρτα. Αρκεί να το εντοπίσεις. Και έπειτα, να το καλοδεχτείς. Γιατί είναι από τα δώρα που εμφανίζονται ελάχιστες φορές στο δρόμο της ζωής. Καμιά φορά και ποτέ...


Διευκρινίζω το «κλινική κατάθλιψη» για να μην το μπερδέψουμε με αυτή την δικαιολογία-καραμέλα των τελευταίων ετών:

«Φίλε, δεν είμαι καλά, έχω κατάθλιψη».

Έτσι ώστε την επόμενη φορά που θα το ακούσετε ή θα το πείτε αυθόρμητα, να το σκεφτείτε πολύ σοβαρά.

 

Η κλινική κατάθλιψη δεν είναι καθόλου αστεία υπόθεση. Ούτε δικαιολογία για να δηλώσουμε στον περίγυρό μας ότι περνάμε δύσκολα (λες και ο υπόλοιπος κόσμος δεν περνάει δυσκολίες). Ούτε για να μας λυπηθούν – γιατί και αυτό «περνάει» στην χώρα μας – και να μας κάνουν τα χατίρια. Η κατάθλιψη σαν νόσος είναι απλά ένας εφιάλτης, που δύσκολα βγαίνεις και επανέρχεσαι. Είναι ένα βύθισμα στο έρεβος, μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Είναι ένα σκοτεινό μονοπάτι όπου ο πάσχων είναι αδύνατο να εντοπίσει έστω και μια αχλή φωτός.


Κοιτάζει το κενό για ώρες, μέρες, μήνες... Κλαίει για άλλους τόσους μήνες ασταμάτητα... Οι ψυχολογικές μεταπτώσεις του αλλάζουν από λεπτό σε λεπτό. Κάτι που δεν μπορεί να αντέξει ο οργανισμός. Δεν κοιμάται ή κοιμάται πολύ, και αυτό μπορεί να διαρκέσει χρόνια. Δεν συγκεντρώνεται και διαρκώς αναβάλλει. Φοβάται... Το μέλλον, τον κόσμο, τις παρέες, τα πάντα. Τον εαυτό του πάνω απ'όλα.

Δεν έχει διάθεση για τίποτα και φυσικά επειδή όλα αυτά σωματοποιούνται, αρχίζει και αρρωσταίνει. Κεφαλαλγίες, πόνος στο στομάχι, διαταραχές, κενά μνήμης, τα πόδια δεν αντέχουν το ανθρώπινο βάρος κι ας είσαι 50 κιλά μόλις.

Το σημαντικότερο: η απομόνωση. Για μήνες, χωρίς να μιλάς πουθενά...


Όλα αυτά θα πείτε πως είναι γνωστά. Τα έχουμε συναντήσει σε γνωστούς, φίλους, στην οικογένεια, στον σύντροφό μας, στις ταινίες, στα σίριαλ, στο θέατρο... Δεν έχουν καμία σχέση όλα αυτά με το βίωμα όμως. Το να το ζήσει κάποιος από τόσο κοντά είναι τόσο τρομακτικό όσο και ευλογία ταυτόχρονα.
Γιατί όταν αρχίζει να βγαίνει από όλον αυτό τον εφιάλτη – πάντα με τη βοήθεια ενός ψυχιάτρου – θα αντιληφθεί πολύ σύντομα πως όλο αυτό το καταθλιπτικό επεισόδιο συνέβη για να πάρει επιτέλους ένα μάθημα ζωής. Ίσως το μεγαλύτερο...

Να αντιληφθεί πώς ήταν ο κόσμος πριν και μετά την κατάθλιψη. Είπαμε, την κλινική κατάθλιψη και όχι την «καραμέλα», σε αυτό θα επιμείνω, συγγνώμη.

 

Μόλις αρχίσει να συνέρχεται και να ξαναβγαίνει στον έξω κόσμο, θα τα δει ξαφνικά όλα τόσο ξεκάθαρα!

Θα δει γεγονότα της ζωής του που έπρεπε να μπουν σε μια τάξη, θα αναθεωρήσει τι κάνει, πού βρίσκεται, θα δει το πρόσωπό του στον καθρέφτη με νέα μάτια, θα δει μια άλλη ωριμότητα και μια ηρεμία στο βλέμμα, χωρίς τη σοβαροφάνεια και την αλλοτρίωση της προσωπικότητάς του.

Θα ανακαλύψει συμπεριφορές ανθρώπων, που πριν δεν έβλεπε.

Γιατί πριν υπήρχε το «μαύρο πράγμα» μέσα του. Υπήρχε ένα είδος «μαγείας», όπως τα μάγια που κάνουν οι κακοί στα παραμύθια και που χρειάζεται να επιστρατευτούν όλες οι δυνάμεις του καλού για να τα νικήσουν. Γιατί τα μάγια πάντα τα νικάει το καλό, δηλ. οι αγνές προθέσεις των ανθρώπων...

 

Μέσα από την κατάθλιψη, θα ανακαλύψει προδοσίες, από τις πιο σκληρές. Θα αρχίζει να αποκωδικοποιεί φράσεις, γεγονότα, συναντήσεις, «φιλίες». ..

Γιατί η προδοσία έρχεται εκ των έσω. Από ανθρώπους που βρέθηκαν πολύ κοντά σου σε ευάλωτες στιγμές. Από συνεργάτες που ήθελαν άλλο από σένα από αυτό που έδειχναν. Από άτομα γεμάτα ανασφάλειες που θέλουν να ρουφήξουν και την τελευταία σταγόνα αίμα, για να πάνε έπειτα αλλού.

Ακόμα και οι προδοσίες όμως, όσο κι αν πονάνε, κυρίως αν προέρχονται από άτομα που εμπιστεύτηκες από λάθος, είναι μεγάλο δώρο ομοίως. Είναι όλα πια ξεκάθαρα – τι έλεγαν, πού το έλεγαν, τι εννοούσαν – και όλα προκύπτουν εκ του αποτελέσματος. Όχι από εικασίες. Για να είμεθα αντικειμενικοί...

Και τότε, πρέπει να μάθεις να φεύγεις ή  να τους απομακρύνεις για να προλάβεις περαιτέρω κακό.

Γιατί, η μετά κατάθλιψη εποχή αυτό σου διδάσκει. Να γίνεσαι επιλεκτικός πια, να διαφυλάσσεις την μοναδικότητα της προσωπικότητάς σου, να φεύγεις από τα «ενεργειακά βαμπίρ» και από κάθε είδους αρνητισμό.. Γιατί συμβαίνει και το άλλο: τα περισσότερα βαμπίρ δεν φεύγουν εύκολα, χρειάζεται άλλου είδους «μαγεία» και ξόρκια για να τα αποβάλλεις, όπως ακριβώς  στα παραμύθια (φυσικά αστειευόμαστε!)


Όλα, μα όλα αυτά, είναι τα δώρα αυτής της τόσο συχνής πια νόσου, αλλά της τόσο σημαντικής. Η κατάθλιψη και η όποια διαταραχή, χτυπάει την πόρτα σε άτομα ευαίσθητα, ανθρώπους με κάτι διαφορετικό μέσα τους, που δεν δύνανται να ταυτιστούν με την αδικία, την ανηθικότητα και την αναισθησία των υπολοίπων γύρω τους. Γι' αυτό και η διαταραχές, οι κρίσεις πανικού και οι ψυχώσεις τους οδηγούν σε ένα ισχυρό καταθλιπτικό επεισόδιο.


Δεν είναι θεωρητικά όλα αυτά. Όλοι το περάσαμε, όλοι το περνάμε... (Δεν είστε μόνοι και δεν είστε οι μόνοι», θα πει χαρακτηριστικά η Έλενα Ακρίτα σε συνέντευξή της (πόσο καθοριστική αυτή η φράση!). Χρειάζεται θάρρος και αποφασιστικότητα. Και φυσικά την αναζήτηση βοήθειας από έναν καλό ψυχίατρο. Δεν είναι τρομακτική η λέξη, ας σταματήσει πια αυτή η παραπληροφόρηση. Υπάρχουν άπειρα προγράμματα πλέον στην Ελλάδα για ψυχικά νοσήματα, δωρεάν. Σε νοσοκομεία ή άλλους οργανισμούς. Υπάρχουν λύσεις, αρκεί να θέλουμε να τις δούμε και να επιλύσουμε το εκάστοτε πρόβλημα. Αρκεί να πούμε στον εαυτό μας την αλήθεια και μόνο αυτό.

 

Γιατί το 50% της θεραπείας είναι η παραδοχή. Η παραδοχή στον ίδιο μας τον εαυτό. Η δέσμευση απέναντι στο είδωλο του καθρέφτη μας πως θα κάνουμε μια μεγάλη και ίσως επίπονη διαδρομή, αλλά με σκοπό να γεννηθεί μια νέα, πιο ισχυρή και αγνή προσωπικότητα που θα προσφέρει πολλά στην κοινωνία.


Σκληρή διαδρομή, γεμάτη συνεδρίες, γιατρούς, φάρμακα, παρενέργειες, αλλαγές στο σώμα. Όλα αυτά δεν είναι τρόμος, είναι μια διαδικασία που άπτεται αυτής της αναγέννησης. Διαφορετικά δεν υπάρχει επιστροφή... Ένας άνθρωπος που έχει πάθει καταθλιπτικό επεισόδιο μία ή δύο φορές στη ζωή του, έχει τεράστιες πιθανότητες να παθαίνει πάντα και να μην θεραπευτεί ποτέ. Δεν είναι κρίμα;;


Το δώρο της κατάθλιψης είναι ξεχωριστό για τον καθένα. Σημαίνει κάτι διαφορετικό. Την επόμενη φορά που θα συναντήσετε μια τέτοια ευάλωτη ψυχή, να ξέρετε ότι νοσεί. Χρειάζεται από σας, από εμάς όλους, ηρεμία, σταθερό τόνο στη φωνή, υπομονή και επιμονή πως όλα θα κυλήσουν ομαλά.

 

Τι δεν χρειάζεται;; ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ! Δεν θέλει να πείτε πως δεν είναι τίποτα, θα περάσει, όλα θα πάνε καλά, όλα γίνονται για κάποιο λόγο, δεν υπάρχει δεν μπορώ αλλά δεν θέλω, και άλλες τέτοιες αηδίες...

Φυσικά και υπάρχει «δεν μπορώ»! Και αυτοί οι άνθρωποι δεν μπορούν καν να επικοινωνήσουν, για μεγάλο χρονικό διάστημα. Γι' αυτό χρειάζεται υπομονή από τον περίγυρο... Και όσοι μείνουν.. Λίγοι και καλοί. Κατά το άσμα «Σ' όποιον αρέσουμε, για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε»... Όσοι δεν αντέχουν αυτή την αλλαγή, τα κουβαδάκια σας και σ' άλλη παραλία... Γιατί πλέον είμαστε πιο δυνατοί...


Ναι, η κλινική κατάθλιψη είναι ένα τεράστιο δώρο ζωής. Δεν είναι μύθος. Αναζητήστε το...


21/10/2018
Κ. Ζ.


Υ.Γ: δεν είναι θεωρίες ή συμβουλές όλα αυτά, ούτε ένα κείμενο απλά για να ειπωθεί. Είναι μια βαθιά προσωπική εμπειρία των τελευταίων μηνών και μια μεγάλη διαδρομή, που ακόμα δεν έχει ολοκληρωθεί...

 


 

Άνεμος Εκδοτική

Koukounari Lux Apartments

Τελευταίες Αναρτήσεις

theatro-prova-oi-parastaseis-ti-saizon-2018-2019"Η Αναζήτηση" του Παναγιώτη Μέντη   Η «Αναζήτηση» του Παναγιώτη Μέντη είναι ένα έργο γλυκόπικρο και τολμηρό.Ένας άνδρας και μια γυναίκα...
Δημιουργήθηκε 16/11/2018
zero-zero-the-rock-bottomms-upcoming-live-lazy-clubΚυριακή 25 Νοεμβρίου | zero zero band (est.1988) O απολαυστικός George Zikos και η παρέα του,με #bluesrock anthems και.. ανόθευτα "γκάζια"... Michael...
Δημιουργήθηκε 16/11/2018