Αξιολόγηση Χρήστη:  / 1
ΧειρότεροΚαλύτερο 

epidavros

Μορφέας; Ονείρεμα; Φάντασμα προηγούμενης στιγμής; Ξεγέλασμα;

 

Δεν ξέρει τι ήταν αυτό που ήρθε και την κάλεσε.

Δεν ξέρει αλλά και δεν την νοιάζει...Έδωσε το χέρι της και βρέθηκε πάλι εκεί, αυτό είχε σημασία μονάχα.

Το κορίτσι βρέθηκε να περπατάει πάλι

τον ανηφορικό δρόμο. Τα δέντρα ισκιώνουν πλατιές πινελιές μαύρου και ανάμεσα τους σκάει το φως. Γρίλιες στο παραθύρι του ουρανού.

Ανεβαίνει και ο χώρος ανοίγει σε ένα μαγικό κύκλο, μια ορχήστρα...ορχουμαι.

Σκύβει λύνει τα σανδάλια της.

Η γη ζέστη κάρδια βράζει και χτύπα δυνατά.

Το σώμα της κορμός που ρίζωνει και γινεται δέντρο.

Τα κλαδιά της στέλνουν ικεσίες στα μπλε του ΘΕΟΥ.

Οι ρίζες της πηγαίνουν βαθιά στη γη και παίρνουν το αίμα της... κοχλάζει και βάφει πορφυρό το κατάλευκο παιδιάστικο φόρεμα της.

 

Ο τόπος καίει. Αύγουστος μες στο μεσημέρι. Όλα σπάνε σε μια φωταύγεια, φωταψία, φωτοχυσία,όλα είναι φως και λέξεις ελληνικές.

Προχωράει με βήμα ρυθμού, τυμπανίζει κάπου εντός της χωρίς να θυμάται από πού;

Μαίανδρος που οδηγεί σε μια πέτρα.

Γυμνά πέλματα σηκώνουν σκόνη, καλύπτουν με άχλη τους αστραγάλους.

Πως μπόρεσες να μην δεις ΙΟΚΑΣΤΗ...πως;

Αφήνει πίσω ίχνη μην χαθεί. Φοβάται τούτο το βύθισμα στον πυρήνα γιατί ξέρει πως οδεύει σε μια θυσία πως πρέπει να γίνει αν θέλει,τι θέλει;

 

Ασπροκιτρινα φύλλα ~μαργαρίτες~ εκεί που σπάει η πέτρα των ειδωλίων και βγαίνει η γη...

Πίσω της να γίνει μίτος να βγει πάλι όταν!

Είναι εκεί ιεροφάντης! Μα τι για ποίον να γίνει θυμελική.

Τι να δώσει;

Είχε ένα άσπρο φόρεμα που έγινε κόκκινο. 'Εχει πόδια γυμνά μες στην σκόνη,κάστανα μαλλιά. μακριά δεμένα με μια απλή μαύρη κορδέλα, χαμηλά εκεί στη ρίζα του λαιμού και χέρια αδειανά, που τσαλακώνουν με λύσσα το φόρεμα γιατί θέλει!

Δαγκώνει τα χείλη της με πείσμα ώρα πολύ... Τι; Τι; Τι;

Πως θα βγει από τον κύκλο πως θα φτάσει το κοίλος;

Στυφή μυρωδιά την πνίγει. Αίμα έτσι μυρίζει το αίμα.

Στα χείλη της... η σταγόνα !!!

Εκείνος που κατέβηκε ζωντανός στον ΑΔΗ για να ζητήσει μια επιστροφή ήξερε πως για να ξυπνήσεις τις σκιές έπρεπε να δώσεις αίμα.Να προσφέρει τα μονοπάτια της ζωής που υπήρχαν σε κείνους που διάβηκαν το πέπλο και έδωσε και τότε ξύπνησαν και μίλησαν ήρθαν... ΝΕΚΥΑ

ΚΡΥΟ~ΠΑΓΩΝΙΑ.

 

Ο ουρανός κατέβηκε βαρύς. Κουρτίνα αυλαίας ή αρχής;

Το γαλάζιο παλεύει να κρατηθεί δεν θέλει να αφήσει μόνο το κορίτσι

Ήχοι θιάσου..έρχεται!

Φλάουτα, φλογέρες ,τύμπανα, πούλια και ο γκιώνης της. Εκείνος που άκουσε την πρώτη φόρα τότε το 97 με μια ιέρεια αγαπημένη, να ανεβάσει την φωνή της και να χαϊδεύει τη νύχτα το θέατρο και την σιωπή.

Κλείνει τα μάτια και τα ανοίγει όταν τις νοιώθει όλες γύρω της

Δεν φοβάται τις μορφές, τις αναγνωρίζει τις ποθούσε εδώ όσο τίποτα.Ονόματα γυναικεία το ένα πίσω από το άλλο.

Με ποία σειρά να τολμήσει να τα αρθρώσει;

Ποία πρώτη ποια στερνή;

Όλες πρωθιερείς του...Ακούει τα βήματα να σαλεύουν,

Φωνές που έχουν την δύναμη της κραυγής, την παντοδυναμία της σιωπής και το άκρατο μυστικισμό της παύσης και βλέμματα, την μετράνε, εκείνη τις ξέρει, για αυτές είναι μια άγνωστη, ένα κορίτσι...

 

Τα χέρια!!! Πως θα ήταν το άγγιγμα, τόσο διαφορετικά τόσο ίδιο!

Αν μπορούσε να αγγίξει, όμως δεν μπορεί να περάσει το όριο

Τόσο πολύ;

Ακούει μια φωνή,γύρνα σε δυο κάρβουνα μάτια που σε πετρώνουν~ ΜΕΔΟΥΣΑ

Τόσο πολυ!!!

Γιατί; Λέει πάλι η φωνή

Γιατί σας άκουγα μέσα στα όνειρα γιατί θα έκανα τα πάντα για να γυρίσω το χρόνο για να...

Διάλεξε μια ;

Γιατί;

Γιατί υπάρχει πάντα μια επιλογή..

 

Διαλέγω το όλο,αυτό που πλάθει για μένα το ιδανικό. Αυτό που είναι για μένα ετούτη η θυμέλη και αύτη είναι όλες μαζί χωρίς καμία να είναι πρώτη μα και καμία στερνή γιατί και εγώ δεν ξέρω la divina ποία;

Όλες μαζί και ή κάθε μια χώρια.

Όλες στο ίδιο, όλες σε μια κίνηση ή στη μια λέξη,όλες για την σιωπή, για τον ψιθυρισμό, για τα χέρια, για το δάκρυ μια λίγο παραπάνω για το γέλιο γιατί νομίζω πως έχει κάτι από μένα...

Ένα γέλιο δυνατό, καθάριο έντονο τρανταχτό πίσω μου

βλέμμα μαγνήτης, τσιγάρο αναμμένο, ποδιά γυμνά

και εγώ λατρεύω να περπατώ ξυπόλητη

τότε κοιτά με !!!

 

Πόσο πιο δυνατά είναι τα μάτια της.

Πρέπει να κάνεις μια αρχή. Πες μια λέξη,ένα όνομα,ένα ρόλο δεν θα μείνουμε κοντά σου για πάντα και θα χάσεις το θέλω ένα θέλω που γέννησες εσύ

Το πήρα κιόλας, πότε δεν θα το χάσω είστε εδώ

Ζητάς λίγα!!!

Όχι ζήτησα τα πάντα και μου δόθηκαν... αιωνία ικέτης στο ναό σας.

Αιώνια ερωμένη...ερωτάς, αγάπη, πόθος, θέλω, ικεσία...χρόνια και χρόνια λήθης σιωπής και τώρα ένα κορίτσι καλεί πάλι μια συνοδό νεκρών χωρίς να φοβάται ΝΕΚΥΑ.

 

Η Μαρίκα μιλάει. Αυτός είναι ο ήχος της φωνής της...πως την είχε πει ο Ιών μια φωνή που ενώνει το αρχαίο χθες με το σήμερα...και αυτός κραταιός ερωτάς ήταν!!

Πως σε λένε;

Μαρία κύρια Παξινου

Κατίνα...

έλα βιάσου μικρή μου κάνε μας πάλι δυνατές, βασίλισσες του χώρου του χρόνου,βγάλε τα λόγια, τους ρόλους ,την αλήθεια.

ΜΗΔΕΙΑ

Στα βαθιά στη φόνισσα, στην ξένη, στη μάντισσα.Στην προδοσία της αγάπης και στην τρέλας.

ΠΟΙΑ;

Στάματα Μαρία. Καμία ως τώρα δεν μας κάλέσε πίσω ,δεν σε έβγαλαν ξανά από τη λήθη.

Ναι είσαι η divina αλλά είσαι και εσύ ίσκιος,όλα είναι μνήμη ήχοι χαραγμένοι σε κασέτες και δίσκους

Η φωνή σου του χρόνου θηριοδαμαστής μα οι θνητοί άμμος κάπου τελειώνουμε,χανόμαστε.

 

Η κλεψύδρα σπάει τελεύει το μεροκάματο και η ζωή μας.

Όλες μας μόνο μνήμη και ζούμε εντός της. Αν κόψει την κλώστη μαζί σου θα χαθείς από το αίμα των χειλών της ζεις

Όταν ήρθες πρώτη φόρα φορούσες ένα λουλουδάτο φόρεμα και έβγαλες και τότε τα παπούτσια σου τα άφησες και άρχισες να ανεβαίνεις μια μια τις σειρές ως το τέλος.Ήξερες ποια ήταν εδώ και ποια είχαν μπει μετά και γέλαγες που προσπάθησαν οι άνθρωποι να ξεγελάσουν το άχρονο χρόνο και χώρο.

Δεν νοιώθεις ρώταγες ,με αγωνιά ,τη φιλική ζεστασιά της παλιάς πέτρας εκείνης που κουβαλάει την ιστορία!

Σε κοίταξαν και έφυγαν και εσύ περπάτησες το τόξο της θεάς όπως είπες, κατέβηκες και ξάπλωσες όλη πάνω του με το αυτί κολλημένο στη πέτρα και άρχισες να γεννάς ήχους και εικόνες, να στήνεις σκηνικά και να τα χαλάς να κεντάς κουστούμια, να ξηλώνεις ραφές και να μαντεύεις σωστά μπορεί και όχι άλλωστε δεν ήξερες ήθελες να ξέρεις... βιαζόσουν να νυχτώσει να ζήσεις το πρώτο σου θαύμα εδώ, να δεις τον κόσμο του θεάτρου όλα τόσο γρήγορα που καμιά δεν μπορούσε να ζήσει ή να ανθίσει, πλάνα φλας που έσβηναν ώσπου σταμάτησες σε μας.

 

Από πάντα στα δυο χωρισμένη...Φωνες σε πρωτο και δευτερο ρολο μαζι.

Τζένη Καρέζη Κωστάς Κακκάβας Αλίκη Βουγιουκλάκη εσύ θα τα φύλας!!!

Λυσσιστρατη είδες μα το μυαλό σου δεν πήγε σε μένα.

Ένα ναζιάρικο παράπονο γνωστό χαϊδεύει τα αυτιά μου....Αλίκη!

Μήδεια λέω αργά και κοιτώ τη Μελίνα.

Κόκκινο βαθύ πορφυρό, μαλλιά λυτά ως κάτω από τη μέση μπερδεμένα, βλέμμα βυθισμένο στην απόλυτη τρελά και ο Ευριπίδης να σημαδεύει με το μαχαίρι τη μοίρα και να χαράζει μια πληγή βαθιά που αιμορραγεί ακόμα.''από τη νιόνυφη παιδιά θα κάμει, τι κακοθάνατα γραφτό της είναινα πάει από τα φαρμάκια τα δικά μου''

Σε λίγο θα γίνει ο φόνος θα πέθανουν και εκείνη θα βγει στο αρμα του ηλιου, να ανεβει στα ουρανια λυτρωση η όχι;

Δυνατο αρωμα παπαρουνας, ναρκωτικο ανεβαινει από τα χεραι μου.

Τα κοιταζω είναι εκει αναμεσα στα δαχτυλα μου... Η Μελινα γέλαει δυνατα :αυτό είμαι για σενα, μια παπαρουνα;

Δυνατη, ευαισθητη κοκκινη παθιασμενη ακραια γεννημενη από αιμα θυσια παραφορα.

 

Εκάβη~ Κατινα

Ένα νεκρο σκεπασμενο σωμα, γιος νεκρος και εκεινη μανα,

η γη φριτει και ο αιθερας ακινητει... όλα παγωνουν στη φωνη της στο θρήνο,στο θρηνο.

Μεγαλη Παρασκευη, όλα βουβα η γη βγαζει βασιλικο, θυμαρι στο ακουσμα της και μυρωνει το χερι μου. Θυμαρι ελληνικο, ταπεινο δυνατο που εξουσιαζει τα ορη και βασιλικος πλατυφυλλος μυρωδια θανατου και νικης ζωης....

Άσαρκες οι σκίες μεταστοιχειώνονται την ίδια της την σάρκα.

Σιωπη τα ματια της στα χερια μου μειδιασμα. Υποκλινεται εμπρος μου εκεινη και φευγει...

Πρεπει να πω ακομα ένα ρολο μια λεξη ένα ονομα.

 

Ιοκάστη Οιδίπους Τυρράνος Αλεκα.

Κεραυνός χαράζει το στερέωμα.. η αλήθεια θα λάμψει με τέτοιο φως που θα σκοτώσει!

Πάνω από την απόγνωση είναι βλέπεις άντρας γιος να είναι ένας

Λατρεμένος εκείνος που στην κλίνη της το θειο ερωτά μοιράζεται... μέσα από εκείνη πλάστηκε ...

Μανά ερωμένη γυναίκα ένα!...

Πως τα μάτια να κοιτάξουν; θάνατος η λύση...πέρασμα στον Άδη....

Λιβάνι θυμίαμα ~τουλίπες καπνού μυρωδάτες!

Ακαθόριστα σχήματα ανεβαίνουν κάτι άλλο που δεν μπορεί να το καθορίσει.. έχει την αίσθηση του ξέρει αλλά δεν μπορεί να πει γιατί γεννιέται στα χέρια της δεντρολίβανο.

Με μια κίνηση χορού έρχεται προς εμένα, αέρινη ,απαλή ,δυνατή ξέρω το γιατί λέει πριν χαθεί μακριά μου.

 

Ηλέκτρα Σοφοκλής Τζένη

Μαύρη νύχτα... σκοτείνια,

Μαλλιά λυτά σπιθίζουν~ σπίθες φωτιά~ κουβάρι μπερδεμένο.

Χέρια ορκισμένα εκδίκηση!

Χάθηκαν τα ήρεμα πέλαγα και ήρθαν τα ασύλληπτα βάθη~ ναυάγια

''Βαλλίστρες οι κόρες των ματιών ω Ερμή τ' Άλλου κόσμου, ω δέσποιν' Αρά, ω εσείς, κόρες θεών σεβαστές Ερινύες, που επιβλέπετε τους άδικο-σκοτωμένους κι εκείνους που κρυφά τα κρεβάτια των κλέβουν, μα ελάτε, βοηθάτε, εκδικήσετε του πατέρα μου το φόνο''

Τρεμουλιάζω σαν γιασεμί..Γιασεμί κρατά την ροή του κόσμου και εγώ δεν θέλω να τελειώσει!

Ρουφώ τις λέξεις.. σκληρά συμφώνα, στρογγυλά φωνήεντα κτυπάνε σαν πλήκτρα γραφομηχανής το λευκό χαρτί της ζωής και αφήνουν μαύρα σημάδια, διαστάσεις αλλόκοτες σαν να γεννιόνται μόλις τώρα δα και πρέπει να βρουν την εικόνα τους για να πάρουν σχήμα χρώμα και υφή....

Απαλή μυρωδάτη βαριά.. .τρεμάμενο γιασεμί η Τζένη και εγώ ρουφάω και φυλακίζω.

Έλα βιάσου πες πάλι τις λέξεις.

 

Κλυταιμνήστρα Μαρίκα

Αγρία σαν θηρίο, μαύρη, μικροσκοπική, γίγαντας βήμα το βήμα, λέξη τη λέξη. Παραλύω σαν να μου περνά μέσα μου μορφίνη

Εκείνη που έπαιρνε για να παίξει.

Σιδερό που σημαδεύει το δέρμα σου με την Ελλάδα.

Κκανέλλα πικρή, δύσοσμη.μυρωδατη, που ανοίγει τους ανθρώπους σαν στρείδια και χαρίζει άρωμα βαθύ παράξενα γοητευτικό...

Η Μαρικα με κοιτα....θα του πω:πως τον αγαπησες.

 

Λυσσιστρατη~ Αλίκη.

Ξέρει πώς να σταματήσει τον πόλεμο...

τέρμα ο ερωτάς οι γυναίκες θα λένε όχι ,μα τι όχι στολισμένο με πέπλα και αρώματα.

Γέλιο !

Σαρωτική, ντυμένη στους μαγικούς ήχους του Μάνου. Λεύκη με μια πινελιά κόκκινη.

Αμαζόνα που καλπάζει γίνεται ο ρόλος και μένει την ίδια ώρα η Αλίκη μας.

Η Αλίκη των παιδικών μου χρόνων... γελάω δεν είναι γάτα αγριόγατα είναι...

Ξύλινη μυρωδιά βαθιά καλύπτει τα πάντα βγαίνει από τους πόρους της.

Σαντανοξυλλο ζεστό ακριβό διοχετεύετε από εκείνη και γύρνα πάλι σε εκείνη

Έχει την δύναμη της σιωπής άλλα την κλείνει στην εικόνα που έπλασαν άλλοι για κείνη

εδώ όμως;

Το χέρι μου απόκτα το άρωμα της και η λευκότητα γυρνάει πάλι είμαι μαζί της και πάλι παιδί....

 

Ελένη Άτοσσα Πέρσες

Ψήλη υπέροχη περπατάει σαν κοντέσα, σαν να βγήκε από πίνακα εποχής με κρινολίνα, καπελά και μακριά φορέματα.Μοιάζει γυάλινη, πορσελάνινη κούκλα μα δεν θα σπάσει είναι από σπάνιο μέταλλο από εκείνα που πάλλονται και δημιουργούν ήχους μελωδικούς.

Υμνητική φωνή, λεπτή βαθιά την ίδια ώρα.

Κυκλάμινο ,ναι κυκλάμινο στους βράχους της ψυχής μας...

Βρίσκει πάντα το χώμα και από εκεί ανθεί. Κυκλάμινα ροζ και λεύκα στα χέρια μου.

Έρχεται προς εμένα~ πάλι κλαις κορίτσι όπως τότε πάλι μάτια βυθισμένα στο κόκκινο χέρια δεμένα σε κόμπους...Τ

Τα ίδια λόγια από το στόμα της.

Εγώ ευχαριστώ που αγαπάς έτσι, που βιώνει έτσι, που ακούς τις λέξεις, που λατρεύεις τις σιωπές, που διαβάζεις τα κενά που είμαι εδώ πάλι.

Κυρία Χατζηαργυρη πάλι και πάλι αν μπορούσα...

 

Ψιθυρίζω το όνομα μου και δεν κοιτάζω κλείνω τα μάτια για να τρυπώσει η φωνή της, να τα σπάσει όλα ,να τα κτίσει όλα.

Βγήκα εδώ ντυμένη τη νύχτα, την μάγισσα, την ξένη.... Τυλιγμένη τα πέπλα μόνο μάτια μα εσύ δεν θες αυτό. Το μυαλό σου τρέχει γίνομαι Καρμεν, Τοσκα Μηδεια Νορμα.

Μια ωδή στη σελήνη θέλεις μια ωδή που να έχει το όνομα που μου χάρισαν casta diva.....

Ανοίγει το στόμα της και...

Το φεγγάρι κατεβαίνει και την τυλίγει.. την κρύβει.. την βουλιάζει...

Τα πεντάγραμμα σπάνε!Οι νότες πούλια φτερά γύρω μου γύρω της.

Ο γαλαξίας χορεύει και αλλάζει θέσεις.

Εγώ ασήμαντη, ακίνητη όπως τότε στην αρχή που κάθισα πρώτη φόρα εδώ και είδα τους αστερισμούς να γεννιούνται κάπου στο βάθος του ορίζοντα και τη νύχτα να υποκλίνεται στη μέρα για να αρχίσει η παράσταση και το όνειρο... έμεινα εκεί να κοιτάζω το χθες των αστερίων το τότε που ζούσε τώρα μπρος μου.

Βρέχει μοβ μικροσκοπικά ανθάκια πασχαλιάς!!

Νεκρική! αναστάσιμη! στους ώμους στα χέρια στην ορχήστρα....

Η φωνή τη χαμηλώνει και σβήνει σαν να πεθαίνει σαν;;;

Η πασχαλιά στο χέρι μου κρύβει φανερώνει είναι η Callas και είναι μπρος μου.

Η φωνή της, η ψύχη της, το έρεβος, το φως το όλο.

 

Ο κύκλιος χορός μου εκείνες. Το μπλε στραφεί κεραυνός!

Πες το! φώναξε τον λέει η Μέλινα ...έλα είναι τόσο απλό ψιθυρίζει η Τζένη ,τόσο ωραίος γελάει η Αλίκη. Κορίτσι μπορείς όλα τα μπορείς μια φωνή η Κατινα η Μαρίκα η Αλέκα.

Η Ελένη με κοιτάζει.

Πες άπλα το όνομα του κάνε το ανάσα σου ,μόνο μια γυναίκα μπορεί να κάνει ανάσα της ένα άντρα ψιθυρισμος η Μαρικα.

Κλείνω τα βλέφαρα. Αναδύεται εντός μου.. Νίκος!

Βήματα βάρια.'

Είναι εδώ!

Χαράζω τα μάτια και η ομορφιά του μου κόβει την ανάσα και μου κλέβει τη φωνή, μου χαμογέλα και θέλω να χαθώ

Εγώ ο μόνος μέσα σε αυτές τις ιέρειες ευχαριστώ!

κορίτσι πες!!!

 

Οι φθόγγοι δεν γεννήθηκαν ακόμα τι είναι λέξη;

Αφού μιλά εκείνος! παρακαλώ ωραίε θνητέ μιλά μου μιλά μου πάλι.

Ταμπούρλο δυναμώνεις και σε ακούω καρδιά μου.

Έλα κορίτσι δεν θα είμαι για πάντα εδώ σε λίγο τελειώνει!!

Το τέλος για να βρω την αρχή για να είναι ο κύκλος.

Φιλοκτήτης λέω.

Προδοσία εγκατάλειψη ,μια πληγή που αιμορραγεί βαθιά και τρομάζει για την δυσωδία της ,μίσος που γίνεται μεγαλύτερο φίδι μα και ρώμη...μόνο εκείνος μπορεί το τόξο!

Μόνο στα χέρια του η χορδή απλώνε..ι ξαπλωμένος στο έδαφος σχεδόν στα πόδια μου ,

Μοναξιά που κρύβει το σύμπαν.

Το σύμπαν κινείται πάλι.. βλέπω τα παραπετάσματα από τα σύννεφα να μαζεύουν.

 

Ερχεται το φινάλε.

Χείλη κοντά στο μάγουλο μου ....δεν γίνεται δεν μπορεί;;

Κόκκινο χάραγμα ακολουθώ το περίγραμμα με τα δάχτύλα μου με φίλησε!!!

Κοκκινίζω όλη μυρώνω όλη.

Ρόδα βελούδινα ,μυρωδάτα, κατακόκκινα πέφτουν βροχή.

Όλα γίνονται απλωμένη βελούδινη αυλαία, ύφασμα ,θάλασσα πάθος, αίμα πάλι αίμα η αρχή η θυσία. Τέλος!!! Η ανάσα του στο αυτί μου, μυρίζει ιδρώτα και βαρύ ζεμπέκικο..

Ήχος από κεχριμπάρι που σκάει χάντρα την χάντρα.....

Φωτιά κόκκινη και χάνονται όλοι μέσα.

Μπορώ τώρα να περάσω να ανέβω στο κοίλος.

 

Ανεβαίνω πάλι αργά για να φτάσω στο τέρμα.

Σκάλα που ανεβαίνει στα ουράνια....στην άκρη της εγώ να κοιτάζω έμενα ...

Ποτέ δεν θα μάθεις, μου λέω ,ποτέ δεν θα ξέρεις αν ήταν αλήθεια; Φάντασμα; Όνειρο; Κάλεσμα; Ποτέ!!!

Ανοίγω τα μάτια μου

...ναι ποτέ δεν θα ξέρω μα θέλω ;;


 

Θέατρο Άλφα

Νέος Κύκλος

Τελευταίες Αναρτήσεις

lola-blau-tempus-verumΑΠΟΨΕ: LOLA BLAUΜιούζικαλ για μία ηθοποιότου Georg Kreisler   ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤΙΣ 18:30 ΑΠΟ 17 ΔΕΚΕΜΒΡIOY   Μετά την περσινή καλλιτεχνική...
Δημιουργήθηκε 14/11/2017
diva-ixnosΜετά την μεγάλη επιτυχία που γνώρισε πριν 2 χρόνια η παράσταση "DIVA" σε σκηνοθεσία Κώστα Ζέκου, ανεβαίνει πάλι πλήρως ανανεωμένη, στο ΙΧΝΟΣ στον...
Δημιουργήθηκε 14/11/2017