Αξιολόγηση Χρήστη:  / 1
ΧειρότεροΚαλύτερο 

CFCA10

 

Μέσα λοιπόν στον εορτασμό όλων των παγκόσμιων ημερών, ορίστηκε και η Ημέρα της Οικογένειας η 15η Μαΐου. Ειδικά φέτος, λίγες ημέρες έπειτα από τη Γιορτή της Μητέρας, τον στυλοβάτη της οικογένειας. Τι γιορτάζουμε όμως ακριβώς; Και πόσο αληθινό είναι όλο αυτό που «γιορτάζουμε»;;


Στη χώρα μας, ο θεσμός καταλαμβάνει τις πρώτες θέσεις. Όχι ότι νοιαζόμαστε τόσο για τον θεσμό, ως ευαισθητοποιημένοι πολίτες. Το «φαίνεσθαι» μας απασχολεί. Πρέπει να παντρευτείς και να κάνεις οικογένεια. Αυτό το «πρέπει», παντού και πάντα...

Θα ήταν περιττό να μιλήσουμε για τα ζευγάρια που παντρεύονται και έπειτα από λίγο χωρίζουν, για τα παιδιά που κάνουν και μεγαλώνουν μετά σε μονογονεϊκές οικογένειες και για το ποσοστό διαζυγίων, που σαν ποσοστό έχει ξεφύγει κατά πολύ τα τελευταία χρόνια. Εκείνα τα ζευγάρια που ο ένας εκ των δύο λέει συνήθως «θα ήθελα ένα παιδί μαζί σου» χωρίς να συμπληρώνει «για να το μεγαλώσεις εσύ» (ιδού η παγίδα)... Αυτά είναι γνωστά σε όλους, και όλοι μας τα βιώνουμε. Προσωπικά, θεωρώ πιο έντιμο να χωρίζει ένα ζευγάρι και να δημιουργεί πολλές φορές μια άλλη οικογένεια, από το να κάνει κάτι πιο εγκληματικό : να παραμείνει, για να μην «πει τίποτα ο Κόσμος»...


Να μείνει, όχι να φύγει. Γιατί «πρέπει» να δημιουργήσει ένα μοντέλο οικογένειας σύμφωνα με την παράδοση όπου η γυναίκα γνωρίζει ένα καλό παιδί, παντρεύεται και κάνει κανα-δυο παιδιά (όσο είναι νέα και προλαβαίνει). Από την άλλη ο άντρας, όσο κι αν μεγαλώσει, έχει όλο το περιθώριο να μείνει στο σπίτι με τη μαμά ή γενικά τους γονείς μέχρι τα σαράντα του, και αν δεν παντρευτεί, μένει έως να αποδημήσουν. Όχι τώρα με την κρίση, αλλά χρόνια συμβαίνει αυτό... Με αυτό το σκεπτικό φτάνει στο γάμο, και έτσι αρχίζουν όλα...


Και γιατί να φύγεις από έναν θεσμό, αφού κατά κάποιο τρόπο σε βολεύει; Έχεις το σπίτι σου, τα παιδάκια σου, τη δουλίτσα σου, τον σύντροφό σου με τον οποίο βγαίνεις καμιά φορά έξω, αν το επιτρέψουν οι συνθήκες. Τώρα, αν παραστρατήσεις και λίγο και κάνεις και καμιά εξωσυζυγική περιπέτεια – ή και μόνιμη σχέση – ε, δε χάθηκε και ο κόσμος... Το πολύ – πολύ να σχολιαστεί λίγο από τον περίγυρο, να υποστούν το λεγόμενο bullying τα παιδιά, εκτός σπιτιού, να τσακωθούμε στο σπίτι αλλά κατά τα άλλα... μένουμε μαζί.


Όχι, δε μένουμε «για τα παιδιά», γιατί αυτό επικρατεί. Για να μη στενοχωρηθούν, να μην τα επηρεάσει. Μένουμε γιατί μας αρέσει. Για όλους τους παραπάνω, και άλλους τόσους λόγους. Θέλει δύναμη να φύγεις, θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία, ως γνωστόν. Και αλίμονο αν είσαι επιτυχημένος οικογενειάρχης και φύγεις προς αναζήτηση της αληθινής ελευθερίας. Η κατακραυγή είναι μονόδρομος...


Και μιας και λέμε «οικογενειάρχης», ας μην ξεχνάμε αυτή την ωραιότατη ταμπέλα και το πόσο πουλάει, ειδικά στους επώνυμους. Γιατί ναι, και ο εργένης έχει τη χάρη του, και ο χωρισμένος κάτι θα υπέστη και χώρισε, ή δεν τα βρήκανε, αλλά το μοντέλο του οικογενειάρχη είναι πάντα πρώτο. Επιφανείς πολίτες, επώνυμοι, καλλιτέχνες, ηθοποιοί, πολιτικοί κ.α., ειδικότερα αν μένουν χρόνια μαζί, αποτελούν πρότυπο οικογένειας και ήθους, αξιοπρέπειας και παιδείας, σοβαρότητας και υπευθυνότητας, μεγαλώνοντας σωστούς πολίτες, οι οποίοι με τη σειρά τους κάνουν τις δικές τους επιλογές, πάνε ενάντια στο κατεστημένο που μεγάλωσαν – έτσι νομίζουν - και κάπως έτσι διαιωνίζουν την ίδια περίπου κατάσταση, εφόσον και στα δικά τους παιδιά περίπου τα ίδια μαθαίνουν. Αυτά που βίωσαν κι εκείνοι.


Το θέμα είναι δυστυχώς πως σε ό,τι αφορά τους  «επώνυμους» - τι θα πει επώνυμος – ελάχιστοι γνωρίζουν πραγματικά την αλήθεια. Οι υπόλοιποι, οι κοινοί θνητοί δηλαδή, που απλά είναι θαυμαστές και παρακολουθούν από μακριά, βλέπουν όλα αυτά τα πρότυπα, τα θαυμάζουν, θαυμάζουν τα παιδιά ή τα εγγόνια τους, τους ίδιους, τη ζωή που έζησαν – ή δεν έζησαν – την επιτυχημένη δουλειά που έχουν – ή που κινδυνεύουν να χάσουν ή που συνήθως είναι χρεωμένοι – και εκστασιάζονται από το πόσο δεμένοι είναι και πόσο σπάνιο παραμένει να βλέπει κανείς τόση... οικογενειακή ευτυχία γύρω του. Πολλές φορές μάλιστα, η πολιτεία ή άλλοι φορείς τους βραβεύουν και τους επικροτούν για όλο αυτό το καλοστημένο θέατρο που παίζουν. Για την προσφορά τους (έκαστος στο είδος του) αλλά κυρίως για το ήθος που ποιούν. Και σαν συμπλήρωμα, έρχονται και οι κλασικές φωτογραφίες στον τύπο ή τη νέα μόδα των social media, όπου τα ευτυχισμένα μέλη ξεχνάνε προς στιγμήν όλο το παρελθόν, ό, τι αρνητικό έχουν κάνει ή πει, και αφοσιώνονται στα πρόσκαιρα χαμόγελα. Εκείνα, όπου ο κόσμος θα δει στα ΜΜΕ, εκείνα όπου θα μαζέψουν σχόλια και likes στο Facebook & στο Instagram για να νιώσουν καλύτερα, εκείνα όπου θα αποτυπωθούν μεν, θα σβήσουν γρήγορα δε...


Όλα αυτά τα πρότυπα παίζουν πολύ καλά έναν ρόλο, μιας και όπως είπαμε τις περισσότερες φορές είναι καλλιτέχνες και ξέρουν την τεχνική. Η αλήθεια βρίσκεται αλλού. Στο βάθος, αν παρατηρήσει κανείς το βλέμμα τους, θα διαβάσει την απογοήτευση, την θλίψη, την απόγνωση, τα λάθη του παρελθόντος και του σήμερα. Θα δει πως όσο καλά και να παίζουν αυτό τον ρόλο, δεν μπορούν να ξεφύγουν εύκολα από τον ίδιο τον εαυτό τους. Εκείνος δεν μπορεί να ανεχτεί τόσα ψέματα, όσα likes κι αν μαζέψουν. Και είναι πολύ βασικό να πέσεις για ύπνο με καθαρή συνείδηση. Και πολύ σπάνιο πια...


Βέβαια, επειδή το αίμα νερό δε γίνεται, σύμφωνα με το λαό, κάποια στιγμή και έπειτα από άπειρες κόντρες, διαφωνίες και σιωπή ανάμεσα στα μέλη, καθένα για τους δικούς του λόγους, θα επιστρέψει στις ρίζες. Κυρίως οι γηραιότεροι, από φόβο για το πέρασμα Απέναντι, από φόβο πού θα λογοδοτήσουν, από τύψεις συνείδησης για τα εγκλήματα που ξέρουν ότι έκαναν, αλλά δυστυχώς δεν μπορούν να τα πάρουν πίσω. Γιατί και το γυαλί αν σπάσει, δεν κολλάει, όσο ισχυρή και διάφανη να είναι η κόλλα. Πόσο μάλλον όταν έχεις στα χέρια σου να αναθρέψεις ανθρώπινες ψυχές... Λάθη... Πληγές...


Μυστικά και ψέματα λοιπόν... Και μην πείτε πως αυτά δε συμβαίνουν και πως είναι αποκύημα της φαντασίας. Όσο κι αν τα έχει γράψει περίτεχνα ο Ίψεν στους «Βρυκόλακες», όσο κι αν τα καταγγέλλει η Λούλα Αναγνωστάκη στον «Ουρανό κατακόκκινο», λέγοντας παράλληλα «τους βλέπω μέσα σε αυτές τις ζωές και καμιά ζωή δε ζήλεψα». Όσο κι αν ο Καζαντζάκης τους χαρακτηρίζει «υπνοβάτες του χορτασμού». Δυστυχώς ή ευτυχώς, είναι καταστάσεις γνωστές και πρόσωπα απόλυτα αναγνωρίσιμα, εντός μας, δίπλα μας. Απλώς, εμείς θέλουμε να τα τοποθετούμε κάτω από το χαλάκι. Και να διογκώνουμε με αυτό τον τρόπο τα προβλήματα.


Φυσικά, κανείς δεν γενικεύει και κανείς δεν λέει πως δεν υπάρχουν αληθινά πρότυπα οικογένειας, ούτε πως οι θεσμοί πια έχουν καταρριφθεί. Όχι. Υπάρχουν ακόμα, ευτυχώς. Και είναι αθόρυβοι. Άνθρωποι που δεν κάνουν «φασαρία» ή δεν έχουν «βιτρίνα». Άνθρωποι που μάχονται καθημερινά. Άνθρωποι που κι αυτοί είναι δίπλα μας, αλλά εμείς βλέπουμε «τους άλλους», γιατί κι εμάς έτσι μας βολεύει. Τους άλλους θέλουμε να δούμε, για να νιώσουμε κι εμείς καλύτερα.


Πριν βιαστούμε να κρίνουμε και να σχολιάσουμε κοινωνικά, ας κάνουμε μια αυτοκριτική, έναν επαναπροσδιορισμό για το τι συμβαίνει στη δική μας βάση, για τις συμπεριφορές που έχουμε, για τις πληγές που δημιουργούμε στους δικούς μας ανθρώπους. Αν και η έκφραση «δικός μου άνθρωπος» χρειάζεται μια άλλη, εκτενέστερη ανάλυση.


Η οικογένεια και οι ρίζες μας, εκείνη που εμείς επιλέγουμε και χτίζουμε, είναι ό, τι μας απομένει εν τέλει για να καταφέρουμε να προχωρήσουμε στο μέλλον με σταθερές αξίες. Για να μπορέσουμε να αυτοαποκαλούμαστε «άνθρωποι» και όχι όντα που κατασπαράζουν ο ένας τον άλλον.

 

Και επιτέλους να πούμε πως γιορτάζουμε και επιβραβεύουμε την ουσία και όχι το περιτύλιγμα.

Οι αληθινοί άνθρωποι μας ενδιαφέρουν.


Όλοι οι άλλοι αποτελούν παραδείγματα προς αποφυγή... Αγνοήστε τους...

 


 

Θέατρο Άλφα

Νέος Κύκλος

Τελευταίες Αναρτήσεις

lola-blau-tempus-verumΑΠΟΨΕ: LOLA BLAUΜιούζικαλ για μία ηθοποιότου Georg Kreisler   ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤΙΣ 18:30 ΑΠΟ 17 ΔΕΚΕΜΒΡIOY   Μετά την περσινή καλλιτεχνική...
Δημιουργήθηκε 14/11/2017
diva-ixnosΜετά την μεγάλη επιτυχία που γνώρισε πριν 2 χρόνια η παράσταση "DIVA" σε σκηνοθεσία Κώστα Ζέκου, ανεβαίνει πάλι πλήρως ανανεωμένη, στο ΙΧΝΟΣ στον...
Δημιουργήθηκε 14/11/2017