Αξιολόγηση Χρήστη:  / 1
ΧειρότεροΚαλύτερο 

dario1-730807«Η άγνοια είναι η βάση της αδικίας. Σήμερα πρέπει να εκμεταλλευτούμε το γεγονός ότι εμείς οι άλλοι, οι θεατράνθρωποι, οι διανοούμενοι, οι ηθοποιοί, έχουμε το δικαίωμα του λόγου και

τη δυνατότητα να ενημερώνουμε τους νέους. Έχουμε το χρέος να αφηγούμαστε τη ζωή. [...]

Άνθρωποι όλων των χωρών, αφηγηθείτε την ιστορία σας».

 

 

 

Αυτή είναι η φράση – κλειδί αλλά και μια ολόκληρη ιδεολογία μιας σύγχρονης και τόσο σπάνιας προσωπικότητας, όπως ο Ντάριο Φο.
Γεννημένος στο Λεγκιούνο – Σαντζιάνο το 1926, ο Ντάριο Φο, ως γνήσιο και αυθεντικό ταλέντο, ξεκινάει νωρίς τις καλλιτεχνικές του δραστηριότητες. Το 1940 αρχίζει να σπουδάζει αρχιτεκτονική και στην Ακαδημία Καλών Τεχνών, στην Μπρέρα, ανακαλύπτει τη μεγάλη του αγάπη, τη σκηνογραφία. Εκείνη την περίοδο ασχολήθηκε με τα λεγόμενα «μικρά θέατρα» (teatri piccoli), όπου παρουσίαζε τους πρώτους του αυτοσχέδιους μονολόγους, εγκαταλείποντας σταδιακά την αρχιτεκτονική.
Το 1950 εργάζεται στο θέατρο του Φράνκο Περέντι και παράλληλα με τη θεατρική του δράση ανοίγει ένα μεγάλο κεφάλαιο στη ζωή του – η γνωριμία του με τη Φράνκα Ράμε, γόνο θεατρικής οικογένειας, που θα σφραγίσει τον Ντάριο Φο, τόσο καλλιτεχνικά όσο και σε προσωπικό επίπεδο, μιας και θα αποτελέσει τη σύντροφο της ζωής του.


Η λογοκρισία στο έργο του Ντάριο Φο ξεκίνησε νωρίς, μιας και το 1951 παρουσιάζει ραδιοφωνική εκπομπή στο RAI, μετατρέποντας βιβλικές ιστορίες σε σατιρικούς μονολόγους. Γεγονός που ενόχλησε τις αρχές, οι οποίες απαγόρευσαν τελικά την εκπομπή.
Ως ανήσυχο πνεύμα, ο Φο δεν σταματάει εκεί. Αρχίζει η ενασχόλησή του με τον κινηματογράφο, γράφοντας σενάρια και συμμετέχοντας ελαφρώς, από τα μέσα της δεκαετίας του '50. Λίγο αργότερα ιδρύει μαζί με τη Φράνκα Ράμε τη θεατρική ομάδα «Ντάριο Φο – Φράνκα Ράμε», πραγματοποιώντας περιοδείες σε ολόκληρη την Ιταλία.
Πρώτος του «σταθμός», η κωμωδία «Οι αρχάγγελοι δεν παίζουν φλίπερ», που γράφει το 1959. (έργο με το οποίο παρουσιάστηκε στο Ζάγκρεμπ, και του πρόσφερε την πρώτη διεθνή αναγνώριση). Έκτοτε, και μέχρι το 1967, δημιούργησαν σημαντικές παραγωγές με έργα όπου άρχιζαν να ξεφεύγουν από τα σύνορα της Ιταλίας και να γίνονται γνωστά σε Σουηδία και Πολωνία.
Με τον καιρό, άρχιζε να στρέφεται στο πολιτικά στρατευμένο θέατρο, ένα θέατρο που έχει βαθιές ρίζες στη λαϊκή παράδοση, στο κουκλοθέατρο και ιδιαίτερα στην commedia dell'arte.


Το 1968 ιδρύουν τη θεατρική κολεκτίβα «Νέα Σκηνή» και το 1969 παρουσιάζει το "Mistero Buffo", έργο που σηματοδοτεί την αρχή του «αφηγηματικού θεάτρου». Ακολούθησαν πολλά σημαντικά έργα όπως:
«Ο Εργάτης Ξέρει 300 Λέξεις το Αφεντικό 1000, Γι' αυτό Είναι Αφεντικό» (1969), «Ο Τυχαίος Θάνατος ενός Αναρχικού» (1970), «Φενταγίν» (1971), «Δεν Πληρώνω! Δεν Πληρώνω!» (1974), «Η Μαριχουάνα της μαμάς είναι πιο γλυκιά» (1976), «Όλο σπίτι, κρεβάτι κι εκκλησία» (1977), «Η Ιστορία μιας Τίγρης κι άλλες ιστορίες» (1978), «Η Όπερα του Ζητιάνου» (1981), «Μια Μάνα» (1982), «Το Ανοιχτό ζευγάρι» (1983), «Ελισάβετ: γυναίκα κατά λάθος» (1984), «Το ημερολόγιο της Εύας» (1984), « Ένας Ήταν Γυμνός κι ο Άλλος Φόραγε Φράκο» (1985), «Ο Πάπας και η Μάγισσα» (1989), «Ο Ανώμαλος δικέφαλος» (2003), «Μεγάλη Παντομίμα με σημαίες και κούκλους μικρούς και μεγάλους» (έργο που απεικονίζει κυριολεκτικά το μεγάλο λαϊκό θέατρο μέσα από τη Σικελική παράδοση).
Το 1989 υπήρξε ο πρώτος Ιταλός που σκηνοθέτησε στην Comedie Francaise.
Το 1997 του απονέμεται το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, έπειτα από άλλα τέσσερα βραβεία (Σόννινγκ στη Κοπενχάγη το 1981, Premio Eduardo το 1985, Όμπι στη Νέα Υόρκη το 1986 και Agro Dolce το 1987)

 

Ο Ντάριο Φο αφήνει με το έργο του, στις επόμενες γενιές μια σημαντική παρακαταθήκη, με έργα διαχρονικά, καυτηριάζοντας κοινωνικά θέματα, προβλήματα της Ιταλικής καθημερινότητας αλλά και διεθνή και προκαλώντας την εκκλησία. Λόγοι που συχνά τον οδήγησαν στη λογοκρισία, τη δίωξη και τις έντονες αντιδράσεις – αρνητικές από τις αρχές, αλλά ιδιαιτέρως θετικές από το ένθερμο κοινό του.

 

«Εκείνο που πάντα προσπάθησα να κάνω αυτά τα χρόνια ήταν να επιδιώξω να δει ο κόσμος την πραγματική διάσταση της εξουσίας, να ανακαλύψει το πρόσωπό της. Με λίγα λόγια, θέλω να πω, ότι οι επαναστάσεις δε γεννιούνται επειδή κάποιος ξυπνάει ένα πρωί και λέει:«Τι ωραία μέρα, ας κάνουμε την επανάσταση» Με άλλα λόγια να δημιουργήσεις στον κόσμο την συνείδηση ότι είναι εκμεταλλευόμενος, να τον κάνεις να δει την διάσταση της εκμετάλλευσής του. [...]»
Ντάριο Φο, 1973

 

Κατερίνα Ζαχαριουδάκη
1/10/2011


 

Θέατρο Άλφα

Νέος Κύκλος

Τελευταίες Αναρτήσεις

lola-blau-tempus-verumΑΠΟΨΕ: LOLA BLAUΜιούζικαλ για μία ηθοποιότου Georg Kreisler   ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤΙΣ 18:30 ΑΠΟ 17 ΔΕΚΕΜΒΡIOY   Μετά την περσινή καλλιτεχνική...
Δημιουργήθηκε 14/11/2017
diva-ixnosΜετά την μεγάλη επιτυχία που γνώρισε πριν 2 χρόνια η παράσταση "DIVA" σε σκηνοθεσία Κώστα Ζέκου, ανεβαίνει πάλι πλήρως ανανεωμένη, στο ΙΧΝΟΣ στον...
Δημιουργήθηκε 14/11/2017